رنج

هيچ كس نمي خواهد رنج ببرد،اما ما بذرهاي رنج را دردرون خود حمل مي كنيم.نكته اصلي وجان مطلب اين است كه آن بذرها را در وجود خود بسوزانيم. خود سوزاندن ،رنج اندكي ايجاد مي كند اما در مقايسه با يك عمر فلاكت ،ناچيز است.

جراحت هايي كه دردرون خود حمل مي كنيد،همين كه به سطح مي ايند،شفا مي يابند. اين فرايند شفاست ،اما هركس زخمي دارد كه نمي خواهد هيچ كس آن را لمس كند.شما واقعا نمي خواهيد آن را نگه داريد. مي خواهيد آن را پنهان

كنيد ،اما با پنهان كردن زخم شفا نمي يابد.بايد زخم را باز كرد ودر معرض آفتاب وهوا قرار داد.

درآغاز ممكن است دردناك باشد،اماعاقبت التيام مي يابد. شما درك خواهيد كرد كه راه ديگري براي التيام اين زخم نيست. بايد آن را به قسمت خودآگاه ذهن آورد وبه اين ترتيب ،فرايند شفا آغاز مي شود